Popularization of Science

Popularization of Science

Social media and promoting the culture of altruism in social crises

Document Type : Original Article

Authors
ali jafari 1
moslem shojae 2
1 Assistant Professors, Institute for Educational Studies, Organization for Educational Research and Planning (OERP), Tehran, Iran.
2 Ph.D. in Philosophy of Education, Lecturer at Farhangian University, Mecca Martyrs Center, Tehran, Iran.
10.22034/popsci.2023.416036.1291
Abstract
Purpose: One of the ways to deal with social crises is to use the capacity of social media because media organizations spread messages that influence society's culture, which makes these mass media part of the fundamental and institutional forces. Society transforms. The purpose of this research is to investigate the role of social media in promoting the culture of altruism in the face of social crises.
Methodology: The research method was qualitative content analysis. The statistical population of the research included all media experts and professors of social communication sciences and social sciences in Tehran city. Non-random purposeful sampling method was used for sampling. The data collection tool was a deep semi-structured interview and the data analysis method was thematic analysis.
Findings: The findings showed that according to the participants, social media has 6 roles in promoting the culture of self-sacrifice in social crises, and these 6 roles, in order of priority, are: 1. Accompanying and shaping public opinion, 2. Prominent Building, 3. Informing and raising awareness, 4. Education and culture building, 5. Creating solidarity and solidarity, and 6. Planning and organizing. Also, for each basic category, several subcategories were also identified.
Results: The results of the research showed that social media played a role in promoting the culture of altruism and therefore have a suitable capacity to promote the culture of altruism in social crises.
Keywords
Social media
promoting culture
altruism
social crises
Subjects
احمدی، سیروس. (1388). بررسی نوعدوستی در روابط روزمره اجتماعی و عوامل مؤثر بر آن. مجله جامعه شناسی ایران، 10 (2): 87- 108.
ایزدی یزدان آبادی، آزاده؛  غازی،  ایران و  میرزازاده قصاب،  فرشته (1394). اولویت‌بندی عوامل مؤثر در نقش رسانه‌های جمعی در مدیریت بحران‌های طبیعی با استفاده از روش AHP، دانش پیشگیری و مدیریت بحران، ۵ (۲) :۱۰۸-۱۰۰.
تن، الکسیس اس. (1388). نظریه ها و پژوهش‌های ارتباط جمعی. ترجمه نعیم بدیعی، تهران: انتشارات همشهری.
جهانبخش، عباس و شیخ العراقین زاده، حسن (1398). رابطه علم و فرهنگ؛ زیرساخت نظری تمدن اسلامی. دوفصلنامه مطالعات بنیادین تمدن نوین اسلامی، 2 (1)، صص 37- 64.
خجسته باقرزاده، حسن و آقامحسنی، وحید (1390). نقش اینترنت به‌عنوان رسانه‌ا‌ی مجازی در مدیریت بحران اجتماعی. فصلنامه رسانه‌های دیداری و شنیداری، 7(15)، 9-31.
رفیع پور، فرامرز (1377). آنومی یا آشفتگی اجتماعی. تهران: انتشارات سروش.
سورین، ورنرو جیمز، تانکارد (1397). نظریه های ارتباط جمعی. ترجمه علیرضا دهقان، تهران، نشر دانشگاه تهران، چاپ نهم.
شایان مهر،  علیرضا (1391). دایره‌المعارف تطبیقی علوم اجتماعی (کتاب هفتم). تهران: کیهان.
صدیق سروستانی، رحمت الله و عنبری، موسی (1383). باورهای خرده فرهنگی و مشارکت امدادی در ایران، نامه علوم اجتماعی، شماره 24.
فتاحی، علی؛ امین بیدختی، علی‌اکبر و دانایی، ابوالفضل (1400). عنوان: ارائه الگوی مدیریت رسانه‌های جمعی در مدیریت بحران‌های اجتماعی (مورد مطالعه: تلویزیون). مدیریت بحران، 10(1)، 113-125.
فتحی نجفی، طاهره و لطیف نژاد، رباب (1395). مشاهده در رویکرد گراندد تئوری: یک مطالعه مروری. مجله تحقیقات کیفی در علوم سلامت، 5 (2)، 221- 229.
قمیان، زهره؛ معصومی، غلامرضا؛ پیرانی، داود و اسکندری، زهرا (1398). نقش رسانه‌ها در مدیریت و ساماندهی مشارکت‌های مردمی و اجتماعی در بلایا. نهمین کنگره بین المللی سلامت در حوادث و بلایا، تهران.
گیدنز، آنتونی. (1382). تجدد و تشخص، جامعه و هویت شخص در عصر جدید. ترجمه ناصر موفیان، تهران: نشر نی.
محسنی، منوچهر (1379). بررسی آگاهی‌ها، نگرش‌ها و رفتارهای اجتماعی- فرهنگی در ایران. تهران: انتشارات شورای فرهنگ عمومی.
مهرآرا، علی اکبر (1373). زمینه روان شناسی اجتماعی. تهران: مهرداد.
مهرداد، هرمز (1388). مقدمه‌ای بر نظریات و مفاهیم ارتباط جمعی. تهران: فاران.
هاشمی، شهناز و ثنایی مهر (1395). نقش و کارکرد رسانه‌های جمعی شبکه‌های اجتماعی و پویش‌های مردمی در راستای پیشگیری از اعتیاد. سومین همایش ملی راهکارهای توسعه و ترویج علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره و آموزش در ایران، تهران.
ویندال، سون؛ سیگنایزر، بنو و اولسون، جین (1389). کاربرد نظریه‎های ارتباطات. ترجمه علیرضا دهقان، تهران: جامعه شناسان.
Alexander, D. (2019). Mass media and reducing the risks of crisis management, Science and Engineering Ethics, 25(4), 125-136.
Aronson, E. Timothy, D, W. Robin, M, A. (2002). Social Psychology, NewJerseyprentice Hall.
Chon M-G & Kim S. (2022). Dealing with the COVID-19 crisis: Theoretical application of social media
Elwell, F. (2002). The sociology of wright Mills, Qualitative Sociology. 25(3), pp337-43.
Figueroa, P. (2017). Disasters and Social Crisis in Contemporary Japan: Political, Religious, and Sociocultural Responses. Edited by Mark R. Mullins, Koichi Nakano. Pacific Affairs, 90(1), 145-147.
Hinde, R.A. (2001). Responsibility: A biological perspective. The many faces of a social phenomenon. London: Routledge.
Hong X, Kim J & Xiong L. (2019).  Media exposure and individuals’ emergency preparedness behaviors for coping with natural and human-made disasters, Journal of Environmental Psychology, 63, 82-91.
Hoogendoorn, M., Jonker, C. M., Popova, V., & Sharpanskykh, A. (2008). Automated verification of disaster plans in incident management. Disaster Prevention and Management, 17(1), 16-32.
Kavota JK,   Kamdjoug JRK and Wamba SF. (2020). Social media and disaster management: Case of the north and south Kivu regions in the Democratic Republic of the Congo,  International Journal of Information Management, Available online 14 January 2020, 102068
Korn, C. (2017). Media coverage of organizations in critical situations, University of Germany.
Roy KCh, Hasan  S, Sadri,  AMo and Cebrian, M. (2020). Understanding the efficiency of social media-based crisis communication during hurricane Sandy, International Journal of Information Management, Available online 8 January 2020, 102060
Wigley, S. (2016). A Study on social media in Crisis Planning in Public Relations, Netherlands Research Unit.