انجمن ترویج علم ایران ترویج علم 2251-9033 17 1 2026 03 21 Transhumanism and Negative Utilitarianism ترابشریت و فایده‌گرایی منفی 245767 10.22034/popsci.2026.560994.1445 FA متین انجم روز گروه علوم سیاسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران. 0000-0003-3083-1916 محمد خضری گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0005-2342-3975 Journal Article 2025 11 20 Subject: Negative utilitarianism is a branch of normative ethics that emphasizes the priority of eliminating severe and unnecessary suffering over maximizing pleasure. This perspective regards suffering as a fundamental defect in the biological experience of sentient beings and identifies the primary ethical duty as eradicating destructive pains. In contrast, transhumanism is an interdisciplinary movement that, by leveraging advanced technologies such as genetic engineering, nanotechnology, artificial intelligence, and cellular biotechnology, seeks to enhance human capabilities and transcend natural biological limitations. This research examines the convergence of these two domains in the twenty-first century and explores the possibility of realizing a society with reduced suffering.<br>Purpose: The main goal is to evaluate the capacity of transhumanist technologies in reducing human and animal suffering based on the principles of negative utilitarianism. Additionally, identifying upcoming ethical, social, and political challenges and proposing equitable and sustainable policymaking to guide these transformations are considered.<br>Method: The research employs a mixed-methods approach, including qualitative analysis of foundational philosophical texts using NVivo software and case studies of innovative empirical projects from databases of the World Health Organization, United Nations Children's Fund, and European Union reports. Systematic review methodology and data triangulation were applied to enhance the validity of findings.<br>Findings: Technologies such as gene editing, medical nanotechnology, predictive artificial intelligence, cellular biotechnology, and neural simulations demonstrate significant potential to substantially reduce physical, psychological, and animal suffering. However, obstacles such as global inequality in access, ethical risks related to privacy and human identity, and cultural resistance hinder the full realization of this vision.<br>Results: Achieving a society with less suffering requires equitable global policymaking, comprehensive ethical regulations, and systematic interdisciplinary collaboration among philosophy, science, and policy. This convergence shifts the battle against suffering from theoretical reflections to practical and technological arenas, promising a world with sustainable well-being. مقدمه: فایده‌گرایی منفی شاخه‌ای از اخلاق هنجاری است که بر اولویت حذف رنج‌های شدید و غیرضروری نسبت به بیشینه‌سازی لذت تأکید دارد. این دیدگاه رنج را نقصی اساسی در تجربه زیستی موجودات حساس می‌داند و وظیفه اخلاقی اصلی را ریشه‌کن کردن دردهای ویرانگر معرفی می‌کند. در مقابل، ترابشریت جنبشی میان‌رشته‌ای است که با بهره‌گیری از فناوری‌های پیشرفته مانند مهندسی ژنتیک، نانوفناوری، هوش مصنوعی و زیست‌فناوری سلولی، در پی ارتقای توانایی‌های انسانی و فراروی از محدودیت‌های طبیعی زیستی می‌باشد. این پژوهش به بررسی همگرایی این دو حوزه در قرن بیست و یکم پرداخته و امکان تحقق جامعه‌ای با رنج کمتر را کاوش می‌کند.<br>هدف: هدف اصلی، ارزیابی ظرفیت فناوری‌های ترابشریتی در کاهش رنج انسانی و حیوانی بر مبنای اصول فایده‌گرایی منفی است. همچنین، شناسایی چالش‌های اخلاقی، اجتماعی و سیاسی پیش‌رو و پیشنهاد سیاست‌گذاری عادلانه و پایدار برای هدایت این تحولات مدنظر قرار گرفته است.<br>روش: پژوهش از رویکرد ترکیبی بهره برده که شامل تحلیل کیفی متون فلسفی بنیادین با نرم‌افزار نوایو و بررسی موردی پروژه‌های تجربی نوین از پایگاه‌های سازمان بهداشت جهانی، صندوق کودکان ملل متحد و گزارش‌های اتحادیه اروپا است. روش مرور نظام‌مند و هم‌پوشانی داده‌ها برای افزایش روایی یافته‌ها به کار گرفته شده است.<br>یافته‌ها: فناوری‌هایی نظیر ویرایش ژن، نانوفناوری پزشکی، هوش مصنوعی پیش‌بینی‌گر، زیست‌فناوری سلولی و شبیه‌سازی‌های عصبی ظرفیت کاهش چشمگیر رنج جسمی، روانی و حیوانی را نشان می‌دهند. با این حال، موانعی چون نابرابری جهانی در دسترسی، مخاطرات اخلاقی مرتبط با حریم خصوصی و هویت انسانی، و مقاومت فرهنگی مانع تحقق کامل این چشم‌انداز هستند.<br>نتایج: تحقق جامعه‌ای با رنج کمتر مستلزم سیاست‌گذاری جهانی عادلانه، تنظیم مقررات اخلاقی فراگیر و همکاری نظام‌مند میان فلسفه، علم و سیاست است. این همگرایی، نبرد با رنج را از تأملات نظری به عرصه عملی و فناورانه منتقل کرده و نوید جهانی با بهزیستی پایدار می‌دهد.