احمدی، سیروس. (1388). بررسی نوعدوستی در روابط روزمره اجتماعی و عوامل مؤثر بر آن. مجله جامعه شناسی ایران، 10 (2): 87- 108.
ایزدی یزدان آبادی، آزاده؛ غازی، ایران و میرزازاده قصاب، فرشته (1394). اولویتبندی عوامل مؤثر در نقش رسانههای جمعی در مدیریت بحرانهای طبیعی با استفاده از روش AHP، دانش پیشگیری و مدیریت بحران، ۵ (۲) :۱۰۸-۱۰۰.
تن، الکسیس اس. (1388). نظریه ها و پژوهشهای ارتباط جمعی. ترجمه نعیم بدیعی، تهران: انتشارات همشهری.
جهانبخش، عباس و شیخ العراقین زاده، حسن (1398). رابطه علم و فرهنگ؛ زیرساخت نظری تمدن اسلامی. دوفصلنامه مطالعات بنیادین تمدن نوین اسلامی، 2 (1)، صص 37- 64.
خجسته باقرزاده، حسن و آقامحسنی، وحید (1390). نقش اینترنت بهعنوان رسانهای مجازی در مدیریت بحران اجتماعی. فصلنامه رسانههای دیداری و شنیداری، 7(15)، 9-31.
رفیع پور، فرامرز (1377). آنومی یا آشفتگی اجتماعی. تهران: انتشارات سروش.
سورین، ورنرو جیمز، تانکارد (1397). نظریه های ارتباط جمعی. ترجمه علیرضا دهقان، تهران، نشر دانشگاه تهران، چاپ نهم.
شایان مهر، علیرضا (1391). دایرهالمعارف تطبیقی علوم اجتماعی (کتاب هفتم). تهران: کیهان.
صدیق سروستانی، رحمت الله و عنبری، موسی (1383). باورهای خرده فرهنگی و مشارکت امدادی در ایران، نامه علوم اجتماعی، شماره 24.
فتاحی، علی؛ امین بیدختی، علیاکبر و دانایی، ابوالفضل (1400). عنوان: ارائه الگوی مدیریت رسانههای جمعی در مدیریت بحرانهای اجتماعی (مورد مطالعه: تلویزیون). مدیریت بحران، 10(1)، 113-125.
فتحی نجفی، طاهره و لطیف نژاد، رباب (1395). مشاهده در رویکرد گراندد تئوری: یک مطالعه مروری. مجله تحقیقات کیفی در علوم سلامت، 5 (2)، 221- 229.
قمیان، زهره؛ معصومی، غلامرضا؛ پیرانی، داود و اسکندری، زهرا (1398). نقش رسانهها در مدیریت و ساماندهی مشارکتهای مردمی و اجتماعی در بلایا. نهمین کنگره بین المللی سلامت در حوادث و بلایا، تهران.
گیدنز، آنتونی. (1382). تجدد و تشخص، جامعه و هویت شخص در عصر جدید. ترجمه ناصر موفیان، تهران: نشر نی.
محسنی، منوچهر (1379). بررسی آگاهیها، نگرشها و رفتارهای اجتماعی- فرهنگی در ایران. تهران: انتشارات شورای فرهنگ عمومی.
مهرآرا، علی اکبر (1373). زمینه روان شناسی اجتماعی. تهران: مهرداد.
مهرداد، هرمز (1388). مقدمهای بر نظریات و مفاهیم ارتباط جمعی. تهران: فاران.
هاشمی، شهناز و ثنایی مهر (1395). نقش و کارکرد رسانههای جمعی شبکههای اجتماعی و پویشهای مردمی در راستای پیشگیری از اعتیاد. سومین همایش ملی راهکارهای توسعه و ترویج علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره و آموزش در ایران، تهران.
ویندال، سون؛ سیگنایزر، بنو و اولسون، جین (1389). کاربرد نظریههای ارتباطات. ترجمه علیرضا دهقان، تهران: جامعه شناسان.
Alexander, D. (2019). Mass media and reducing the risks of crisis management, Science and Engineering Ethics, 25(4), 125-136.
Aronson, E. Timothy, D, W. Robin, M, A. (2002). Social Psychology, NewJerseyprentice Hall.
Chon M-G & Kim S. (2022). Dealing with the COVID-19 crisis: Theoretical application of social media
Elwell, F. (2002). The sociology of wright Mills, Qualitative Sociology. 25(3), pp337-43.
Figueroa, P. (2017). Disasters and Social Crisis in Contemporary Japan: Political, Religious, and Sociocultural Responses. Edited by Mark R. Mullins, Koichi Nakano. Pacific Affairs, 90(1), 145-147.
Hinde, R.A. (2001). Responsibility: A biological perspective. The many faces of a social phenomenon. London: Routledge.
Hong X, Kim
J & Xiong
L. (2019). Media exposure and individuals’ emergency preparedness behaviors for coping with natural and human-made disasters,
Journal of Environmental Psychology, 63, 82-91.
Hoogendoorn, M., Jonker, C. M., Popova, V., & Sharpanskykh, A. (2008). Automated verification of disaster plans in incident management. Disaster Prevention and Management, 17(1), 16-32.
Korn, C. (2017). Media coverage of organizations in critical situations, University of Germany.
Wigley, S. (2016). A Study on social media in Crisis Planning in Public Relations, Netherlands Research Unit.
